Najbardziej stronnicze forum muzyczne na świecie.

...zdarza mi się płakać, kiedy tego słucham...

Napisała lat temu kilka pewna Marta. Czy popłakuje i dziś? Czy jest w swoim wzruszeniu osamotniona? Ileż łez wycisnął juz ten koncert, ten pianista, ten dyrygent i jego orkiestra?
Od dawna to właśnie nagranie uznawane jest za najpiękniejszą perłę w dorobku fonograficznym złotej ery winylowej - lat 50. - 60. minionego stulecia.
Sviatosław Richter, który z anatomiczną precyzją odczytuje partyturę jest zarazem bodaj jedynym pianistą spośród wszystkich znanych nam na podstawie zapisów dźwiękowych, który napełniał każde wykonanie niezwykłym ładunkiem emocji, ekspresji, melancholii, porywów serca i umysłu, omdleń wywołanych porażeniem piękna.
Swoją sztuką zwieńczył, uwznioślił, dopełnił, potwierdził wszystko to co powiedzieli przed nim inni a następcom swoim wyznaczył nowe wzorce piękna, do których dążyć oni winni, wiedzeni niezniszczalną siłą oraz pragnieniem człowieka do obcowania z ideałem.

Ile nagrań bylibyśmy w stanie wymienić, które ów cel - dążenie do ideału, byłyby w stanie potwierdzić? Jakich pianistów, jakie kompozycje, które orkiestry i ich dyrygentów znać bylibyśmy w stanie za godnych miana umieszczenia ich w Filharmonii Ideału?

Marta Argerich, Pollini, Lippati, Berman, Rubinstein, Horowitz, Backhaus, Arrau, Brendel, Gulda, Gould, Pires, Hewitt, Cortot, Małcużyński, Harasiewicz, Kędra, Katchen, Solomon, Smędzianka, Ashkenazy, Pletnev, van Cliburn, Janis, Haskil, Józef Hofmann, Gieseking, Kempe, Godowsky...

Zadanie ponad miarę, ponad możliwość poznawczą jednego człowieka, wykraczające poza wszelkie metody klasyfikacji, pomiaru i odczuwania.
Ale to nie znaczy wcale, że nie powinniśmy spróbować.

Moje spotkanie z muzyką rozpocząłem ponad 40 lat temu od właśnie Richtera i jego interpretacji koncertu b-moll Czajkowskiego pod Karajanem. Płyta nr 1 w zbiorze wielu Melomanów. Bo w pełni na to zasługuje. Ale potem przyszło kilkanaście innych interpretacji tego koncertu. A każda - interesująca, zaskakująca, budząca sprzeciw i nie pozbawiona momentów wzruszeń na miarę tych, które stały się udziałem Marty.

Przygotuję dla Państwa 10 płyt, które moim zdaniem są dowodem na niekwestionowane spotkanie z ideałem. Tę dziesiątą płytę - chciałbym Państwu podarować. Po prostu. Każdemu, kto zechce ów subiektywny wybór zaakceptować i umieścić go na swojej półce "muzycznych wzruszeń".

Poniżej dwie kolejne interpretacje z listy owych dziesięciu, które moim zdaniem są niedoścignione.



W kolejnym zestawie pojawi się m.in. kongenialane nagranie Richtera z Kondrashinem, do którego Richter przygotowywał się wiele, wiele lat - obu koncertów Liszta.



Zapraszam. A jeśli Państwo dołączą - proszę w rewanżu nie pożałować tych kilku łez.
***********************************************************************************

Przy okazji muszę powiedzieć dwa słowa o sprawie szalenie istotnej.

Myślę, ze okoliczność jest ku temu wyjątkowo sprzyjająca.

Często telefonują Państwo, piszą - proszę doradzić coś wartościowego, ciekawego, ważnego. Kupiłem niezły sprzęt, wchodzę dopiero w te sprawy, nie mam rozeznania.
Kiedy po kilku słowach próbuję przejść na poletko klasyki, wielu spośród rozmówców się peszy. A.. wie Pan, to już zupełny "madagaskar" dla mnie...
Drodzy państwo - jest więc okazja nadzwyczajna! Mieliśmy swego czasu naszego "żołnierza królowej Madagaskaru" więc z Ziemi Nieznanej jaką jest klasyka - uczyńmy nasz przydomowy ogródek!!!

Oto powody:
1. Bez względu na czas, miejsce i przestrzeń - te kompozycje są świetnie rozpoznawane i cenione, uznawane za uniwersalny dorobek ludzkiego ducha
2. Są świetnie nagrane, jak żadne inne nagrania nie pokażą Państwu potęgi muzyki, jej walorów audiofilskich; żadne trio jazzowe czy zespół rockowy, choćby rejestrowany na złotych mikrofonach, nie ukaże całej inżynierii fraktalnej dźwięków, które maluje orkiestra symfoniczna, a już z udziałem solisty - w szczególności
3. Nie ma innych sprawdzianów progu hi-end naszego wyposażenia jak właśnie prawda brzmienia i przestrzeni dostępna tylko w nagraniach muzyki klasycznej.

Wiem, co mówię. Najlepszym dowodem niech będzie ilość sprzedanych egzemplarzy tych dwóch nagrań:



Czy muzyka pani Bacewicz była przez Państwa wcześniej dostrzegana? Czy ustawiali się Państwo w kolejce po płyty z jej nagraniami? A to nagranie Brittena z tej samej płyty? Dotychczas - sprzedaż na poziomie poza statystycznym. Dzięki realizacji wytwórni 2L - niecierpliwość Państwa w oczekiwaniu na kolejną dostawę do naszego magazynu była testem sprawdzianu Waszej potrzeby obcowania z dziełem skończonym.

Albo ten koncert Griega. Pianista zarejestrowany na taśmie perforowanej przed 100 laty i do jego interpretacji odtworzonej mechanicznie - dodana współcześnie grająca orkiestra! Dziwoląg? Eksces? Sztuczka? Nie - po ilości sprzedanych egzemplarzy tej płyty w konfrontacji do wszystkich innych wykonań tego samego koncertu w przeszłości z naszej oferty - osiągnęli Państwo mistrzostwo międzygalaktyczne.

Oczywiście, że podejrzałem, kto te nagrania kupował. Z reguły ci spośród Państwa, którzy wcześniej NIGDY albo PRAWIE NIGDY nie sięgali po klasykę. Bo oto prawdą uniwersalną jest fakt, że obcowanie z doskonale nagraną muzyką ma wymiar poza rodzajowy! Jeśli trafimy na świetnie zarejestrowany występ Deep Purple i równie znakomicie wykonaną robotę z udziałem Richtera, Kondrashina czy realizatorów ze studia Abbey Road - zdarzyć się może, że uronimy kilka łez...

Więc zaproszenie do skompletowania 10 najsłynniejszych wykonań dzieł pianistycznych kieruję przede wszystkim do tych spośród Państwa, którzy klasykę do tej pory zostawiali z boku swoich muzycznych uniesień!